Niks dus, niets, niente, rien.
Verplicht stilzitten, uitgeschakeld.
Normaal gesproken doe ik ook niks, volgens mijn kinderen.
Zo moeilijk zou het niet moeten zijn, niks doen.
Ik kijk en kijk, de ramen worden niet schoner, ik doe niks.
Gister ging de tomatensoep over de vloer, ik doe niks,maar gelukkig had het rendierenvel onder de tafel wel trek in een bakje soep en was mijn zoon zo lief om een beetje op te vegen zodat ik niet tegen een rode vlek aan hoefde te kijken.
Jeroen kwam gister eten koken en plakte aan de vloer terwijl we naar leuke Golden Oldies luisterden op de radio. Door het schlup schlup geluid van het plakken in de soep, werd spontaan de soep soep song geboren. Geen beter vermaak dan leedvermaak. Schlup soep soepidoewaa soep.
Die soep werd eerst met doekje en daarna met een dweil door zoonlief verwijderd, Nu verzamel ik mijn vieze vaatdoekjes buiten omdat ik die niet in de wasmand wil, want stel je voor dat ik een keer niks doe, dan gaat dat stinken. Nu doe ik niks en liggen er al aardig wat doekjes te wachten op een wasbeurt. Ik gebruik ze meestal hooguit 1 dag en aangezien ik al ruim een week mijn dagelijkse (meerdere) wassen niet heb gedraaid, groeit er hier en daar iets wat je liever niet wil zien of ruiken.
Gelukkig kan de rest van de familie veel meer dagen met een doekje en is daar ook veel creatiever mee.
Zo kan je de tafel, aanrecht, en vloer best met hetzelfde doekje doen. Ik ben zeer benieuwd wanneer de laatste theedoek en handdoeken uit het kastje deze behandeling krijgen voordat alle doekjes spontaan gaan wandelen. Want ik doe niks.
Erg moeilijk overigens, wat een moeite om even een wasje aan te zetten. Als ik het lief vraag dan gebeurt het straks wel, straks of zo meteen. En intussen kijk ik naar een tijgerpantoffel wat in een plasje roosvicee staat ter camouflage. Die limonade wilde niet meer met dat doekje, vreemd.
Zo heeft mijn dochter gister voor het eerst aardappelen geschild, en snel dat ze dat kon, wauw!
Ik helemaal trots kijken naar het resultaat en zag een teiltje met partjes in schil en dacht wat leuk die gaat ze wassen en dan met rozemarijn en zeezout bakken, heerlijk. Tot ik het vergiet zag staan met een paar vierkante en driehoekige stukjes aardappel, Oeps. Gelukkig kwam mijn reddende engel Jeroen om haar uit te leggen dat er een verschil zit tussen hakken, snijden en schillen. Ik doe niks.
Nu schijnt er een prachtig zonnetje door de ruiten welke nodig een wasbeurtje kunnen gebruiken, ik vraag het maar niet. Dan valt het nog meer op dat de vloer echt gedweild moet en dat alles met 1 doekje? De mop was al stuk en en de dweil zit vol tomatensoep. En ik doe niks, en dat wordt met de minuut moeilijker.
Ik wil graag even naar buiten, het is mooi weer om de blaadjes op te vegen en wat in de tuin te werken. Ach, het waait vast wel eens weg. Ik ga me ook niet druk maken over boodschappen of avond eten, dat gaat ook wel vanzelf. Tot nu toe stond het altijd zomaar op tafel. De was droogt ook wel in de machine. En de wasmand die vouwt de kleren wel op en legt alles in de kast.
Meer dan een week dat ik (bijna) niks doe, resulteerde gister ook in een val van de trap.
Naast een gescheurde spier in de rug had ik nog geen last van mijn voeten dus een dubbelgeslagen enkel werd wel tijd. Aangezien ik niks doe, groeit het aantal jassen en schoenen bij de kapstok waardoor ik dacht dat ik al beneden was. Niet dus, toch maar uit gewoonte het een en ander te plaats gehangen en gezet waarna ik dat mocht bezuren met een half uur extra pijn. Maar ja, je wilt ook niet dat een van de kinderen van de trap valt.
Nu doe ik niks, behalve mopperen want dat hoort bij moeders. Ruim je tas, jas, schoenen, glas, kopje, bord, lege flessen, dop op fles, boter in de koelkast, afval in de prullenbak, papiertjes, fiets, je hebt geknoeid even opvegen, hamsterkooi verschonen, zaagsel graag stofzuigen. Nu niet, nu doe ik niks. Er gebeurt ook niks.
Voorheen was toch de tas, jas, schoenen, glas, etc opgelost in het niets, vanzelf opgeruimd. NU NIET, en nu vraag ik om toch echt de tas, jas, schoenen, etc. NU op te ruimen omdat ik niks doe. Ik kan even niks doen.
En het antwoord wat ik krijg: Ja maar dat is zoveel werk!
Conclusie, NIKS DOEN IS HÉÉL VÉÉL WERK.
