Over de dood moet je niet luchtig zijn

Gister zag ik ergens het boek van Isa Hoes liggen; Toen ik je zag.
We weten natuurlijk allemaal dat de titel slaat op het liedje van Antonie Kamerling als Hero.

Zou ik het boek lezen?, ach eigenlijk was ik er wel nieuwsgierig naar.
Ik pakte het boek op en begon te lezen. Het boek begint goed, in no time was ik op pagina 46 en moest ik toch echt verder waar ik mee bezig was. Ik legde het boek weg en besloot om het later eens verder te lezen.

Thuisgekomen liet het me niet helemaal los, toen Antonie zelfmoord pleegde was ik zelf net een jaar depressie vrij en kon ik me te goed voorstellen dat je die hel helemaal zat bent en wilde ik er niks van weten. Nu,  ligt het in het verre verleden en ben ik niet meer bang dat ik door het lezen van het boek te diep bij dat rotgevoel - of eigenlijk, gebrek aan totaal gevoel- terug kom.
Ik weet het nog wel maar gelukkig kan ik dat gevoel niet meer oproepen, of beter IK wil dat niet, Nooit weer, Nooit wil ik me zo -niet-gevoelloos-en tegelijk- overgevoelig-doods-en leeg-voelen, Nooit en ik hoop dat niemand zich zo voelt!!

Ik besloot om het boek te downloaden en ging verder waar ik was gebleven.
Het boek leest als een chicklit en gretig las ik verder. Een chicklit over mensen waar je een plaatje bij hebt in je hoofd leest nog makkelijker dan wanneer je er zelf karakters bij moet verzinnen.
Dat had overigens niet gelukt als ze niet bekend waren geweest van tv.

Morgen is het 26 september, op die dag overwoog Antonie om een eind aan zijn leven te maken en deed het toen (nog) niet. Daarna is hij in de stoel van geitenbrijers gekomen en moest hij -tien jaar te laat- gaan praten over de hel waar hij al jaren inzat. Twee weken later was hij dood.

Wat een kutboek.

Een Storybook wat gaat over bekende Nederlanders.
Het gaat niet over de lijdensweg van Antonie, het gaat niet over intense, zware, dramatische, meeslepende, droefgeestige, donker zware afgrond, zijn strijd, ik mis de rauwe randjes, de rafels, de heftige pijn en verdriet. Ze beschrijft het wel maar ik voel het niet. Natuurlijk sprongen de tranen me in de ogen toen het moment werd beschreven en het verdriet van de kindertjes. Maar de PIJN, de alles onterende, immens diepe gemene, wrede PIJN, dat je de verschrikking voelt, het ongeloof, dat je wereld stil staat en dat je wordt meegetrokken in de diepte, dat je door je tranen niet meer verder kan lezen omdat het je RAAKT, dat miste ik.

Het boek gaat over de immer vrolijke, lieve, luchthartige Isa, vriendinnen, collegae, liefde, carrière, de leuke Antonie en de kinderen, hun sprookje.
Over hoe ze totaal niet en dan ook niks begreep van wat er onder haar neus gebeurde.
Dat kan ook niet want iemand die depressief is, begrijpt dat zelf ook niet en kan dat ook niet uitleggen. Zou je dat wel kunnen dan had je de oplossing ook in handen.

Als je beroemd bent dan kan je de schijn ophouden en zolang je in de schijnwerpers staat kan je lachen en zeggen dat alles goed gaat. Met geld en roem kan je heel veel -schijn- kopen.
Wat zal dat tergend zwaar en vermoeiend zijn geweest voor die man.

Toen ik midden in de hel zat en afgesneden van het licht in het leven naar de buitenwereld, de schijn moest ophouden dat het allemaal wel goed ging, kon ik incognito naar de supermarkt en halverwege besluiten dat ik niet ging. Moest ik naar school om iets te bespreken over de kinderen dan kon ik me daar drie weken geestelijk op voorbereiden zodat ik een kwartiertje fris en fruitig met een fake smile en  opgepoetst hoofd kon doen alsof alles koek en ei was en daarna drie dagen compleet kapot van inspanning met mijn hoofd weer onder de dekens.

Als je beroemd bent moet je dag en nacht doen alsof alles goed is, wat kost dat een inspanning.
Het verbaast me niks dat veel mensen die in de schijnwerpers staan, heel rigoreus eruit stappen of ten onder gaan aan drank en drugs.

Ik snap ook wel dat Isa dit boek als een soort luchtige roman zonder al te veel persoonlijke emotie en details heeft geschreven, maar toch voelde ik me een beetje bedrogen toen ik het uit had gelezen.
Dit wisten we allemaal al en nu had ik de zoveelste slecht geregisseerde Nederlandse film gelezen.
Ik denk dat ze het boek maar moeten verfilmen. Met de piano muziek van Antonie, want daar ben ik nu wel nieuwsgierig naar geworden.

Op Voeden

Omdat we ons links en rechts druk maken over vergiftiging door levensmiddelen- gezondheid- en farmaceutische INDUSTRIE, hier mijn frustratie.

Eerst worden onze levensmiddelen verziekt met toevoegingen, pesticiden, antibiotica en bagger waar je de namen niet eens van kan uitspreken. Vervolgens word je allergisch, krijg je een intolerantie of exceem omdat je lijf het niet eens is met de rommel wat je krijgt. Luister je niet, dan gaan je hersenen wel met je aan de haal en wordt je hyper, angstig of agressief.

De voedingsindustrie heeft daar iets leuks op bedacht.
Grote meneren met een witte jas maken iets wat lijkt op eten, kleuren dat fijn bij zodat kindjes het ook willen, stoppen er smaakstofjes in en noemen dat vitamientjes en iedereen gelooft dat je er beter van wordt. De reclame zegt het immers. En de dokter want die mag namelijk op vakantie van het geld wat hij krijgt om te vertellen dat het goed is voor je.

Als dat niet werkt weet de gezondheidsindustrie wel iets, zij worden weer gesponsord door die meneren in witte jassen, dit keer van voeding en farma want die zijn beide gebaat bij zieke mensen. Met een beetje geluk gaan mensen hun troost ook nog zoeken in al dat heerlijke voer waar je je zo goed van gaat voelen, vleugels van krijgt, je troost en zelfs je week zo leuk breekt. Dat zouden meer mensen moeten doen. Kunnen namelijk die andere meneren weer meer pillen maken om overgewicht, depressies en andere problemen te verlichten. De huisarts hoef je niet te bellen, die is op vakantie.

Dan direkt maar naar de psychiater, gelukkig heeft die weer een pil voor je. Je krijgt er alleen wel erge honger van. 30 kilo groeien door antidepressiva is niet ongebruikelijk, fijn nog een probleem erbij maar daar heb je wel een complete dieet- industrie voor.

Kinderen zijn nog leuker, je kan niet vroeg genoeg beginnen, volstoppen met shitps en redbullshit, alle hypergevallen ADHD noemen en degenen die niet hyper maar dik worden, obese, levert leuke tv op. Kan de reclameblok weer gevuld met gezonde tussendoortjes en weer een cirkel rond. Je kind hyper, tralalalaa daar is ritalin de grote sponsor. Dat je kind daar dan hartkloppingen van krijgt is veel minder erg dan wat opstandig, minder gevaarlijk ook.  Je kind zal maar een keer boos zijn, nee kan het beter in een ziekenhuisbed liggen met hartfalen, veel rustiger. Paranoide of depressief van langdurig gebruik is weer fijn voor de antidepressiva en zou houd je ze mooi lang aan het lijntje.

Hulp willen, dat kan, maar niet zelf denken, dat is verboden. Oh, u heeft gehoord dat er alternatieve behandelingen zijn, nee die vergoeden we niet, geeft u al ritalin?. U wilt naar de voeding kijken, nou mevrouwtje geef ze maar een vitamine pil dan komt het wel goed hoor. Een diëtist zei u, maar uw kind is niet te dik, eerder te licht, die mag wel een extra shitptie. Een eliminatiedieet, nee dat werkt niet, reiskosten worden niet vergoed hoor, we kunnen u wel begeleiden met gedrag hoor, heeft u al eens ritalin overwogen??. En dan begeef je je op het randje, de moeder werkt niet mee, weigert ritalin te geven. Krijgt geen rugzakje, concentratieprobleem eigen schuld. Noteert: school advies ritalin, hulpverlening advies ritalin, huisarts advies ritalin, huisarts doorstrepen die heeft al drie vakanties gehad, psychiater advies ritalin. We krijgen je wel.....

Terwijl het dus anders zou kunnen.
Maar dan moet je wel je geld hebben en een auto en een jaar geduld, en dan met de grootste regelmaat 4 uren op een dag in de auto voor de expertise die volgens mij  per mail of telefonisch dan wel in studieboek kan..

Intussen proberen om je kinderen wijs te maken dat het echt merkbaar is als ze kleur-smaak-en zoetstoffen hebben gehad. Het niet in huis hebben is 1 maar de rest van de omgeving en de kinderen zelf overtuigen zonder advies van een witte jas die het wel weet, is godsonmogelijk.

Want leren we niet dat alles waar je ziek van wordt, erg goed is voor je. Als deskundigen en artiesten dat beweren in en reclame spotje waardoor jij ook nog eens extra betaald voor dat middel, dan moet het wel goed zijn toch?
En als jij toevallig geen last hebt van overgewicht, depressie, hyper, angst of andere stoornis dan is het DUS ook niet waar, de tv zegt het toch.

Slechts bij een klein groepje mensen is doorgedrongen dat werkelijk , bewezen, 75% van de gedragsstoornissen verdwijnt na het eliminatie dieet, even uitzoeken waar je heftig op reageert en verder normaal eten. Sinds wanneer is het verd..... een straf om geen chemisch gekleurde plastic fratsen, wat ooit een bestandsdeel voeding was niet meer te mogen eten.



Lees het verschil
Dieet of pilletje. Red dieet

Nadelen:

1. Het volgen van een dieet vergt meer tijd en inspanning van de ouders dan het geven van medicijnen.
2. Wanneer uw kind een dieet volgt, is het verstandig om altijd extra voedingsmiddelen voor uw kind mee te nemen als u ergens naar toe gaat. U moet er dus altijd even bij stilstaan.
3. Beperkingen in de voeding kunnen door het kind als belastend worden ervaren. (Dit nadeel geldt overigens eveneens voor het gebruik van medicijnen).

Voordelen:

1. Het dieet werkt 24 uur per dag, terwijl Ritalin na vier uur weer is uitgewerkt.
2. Het dieet kent geen bijwerkingen. Bij Ritalin zijn slaapproblemen en groeivertraging bekend als mogelijke bijwerkingen.
3. Door het dieet verdwijnen over het algemeen ook de lichamelijke klachten die deze kinderen vaak hebben: de kinderen voelen zich hierdoor prettiger, ze zitten beter in hun vel. Bij medicatie blijven de lichamelijke klachten onverminderd aanwezig.
4. Ten slotte: Het dieet neemt een oorzaak weg van ADHD. Medicijnen onderdrukken uitsluitend de symptomen. 

Eindelijk weer onder die steen vandaan

Eind April, soms half april dan begint het weer. De zon gaat schijnen, we zetten de bloemetjes weer buiten. De zomertijd krijgt zijn doel, lekkere lange avonden licht. En ik kruip samen