Eindelijk weer onder die steen vandaan

Eind April, soms half april dan begint het weer. De zon gaat schijnen, we zetten de bloemetjes weer buiten. De zomertijd krijgt zijn doel, lekkere lange avonden licht. En ik kruip samen
met de kikkers weer onder mijn winterdepressie steen vandaan.

Na enkele weken daglicht en wat extra zonuren begint langzaam het batterijtje weer vol te lopen.
De kikkers kwaken er lustig op los, complete concerten de hele nacht door en ik betrap me op meezingen.
Geen mens die van mijn begiftigd zangtalent verschil kan horen tussen zingen, kwaken of brullen en het kan me niks schelen ook.

Eindelijk, eindelijk weer zin om wat te doen. Eindelijk het idee dat de dag langer duurt dan 4 donkere spookuren. Eindelijk de deur weer uit. Klusjes in een half uurtje doen die een lange winter veel te zwaar, moeilijk of onmogelijk leken. In een middag net zoveel doen als in een hele winter. Even een tuinhuis, schommelbank, tafel en drie bankjes schilderen. Eindelijk het schilderij voor Douwe eens afmaken.

De bank even voorzien van een sierlijst. Drie aanhangers troep wegdoen. 'S avonds genieten van een glaasje bij het haardvuur buiten. Na het werk nog even een boodschapje, even koken, even eten, even naar Wergea om het gras te maaien, en dan suffe muts met een lege batterij proberen foto's te maken van de bouw  daarna nog even aan het blog prutsen waar je dan nog steeds geen foto's op kan zetten. Heerlijk, gratis zonne-energie.

En die kikkers die KWAKEN, en ik geniet. Eindelijk weer onder die steen vandaan.