Teardrop 2

De Otten caravan uit 1974 zoals we hem gisteren aantroffen, alles erop en eraan, de verlichting werkte, er zat lucht in de banden. Dus na het bevestigen van de nummerplaat konden we de caravan aankoppelen en rijden! De bedoeling is om de caravan volledig te demonteren en het chassis te gebruiken voor de teardrop die het gaat worden.

Omdat Superman in de RVS zit, is hij in het geheel niet bang om zoiets in een vrij weekend of na werktijd in elkaar te fabriceren en komt op het chassis een custom made frame wat er ongeveer zo uit gaat zien.

Het keukentje uit de Otten kunnen we er zo uithalen en plaatsen aan de buitenzijde van de Teardrop. Omdat we echt buitenkampeerders zijn en het koken in een caravan zwaar waardeloos vinden is dit het grote voordeel van een teardrop.

De deur van de Otten is in twee delen, het bovenste deel met raam is ideaal om te gebruiken voor een vergelijkbaar deurtje zoals de foto hierboven, In de Teardrop heb je enkel een bed en een paar kleine kastjes boven het voeteneind. Ook deze kunnen uit de Otten zo in de teardrop.

Nog iets waar we zo ontzettend blij mee zijn is dat de wieldoppen nog onder de Otten zaten, YES! Ook de geweldige verlichting, van die prachtige ronde lampjes, en alles doet het nog! Ik ga lekker niet vertellen voor welke prijs we het oude lellebelletje hebben gekocht, maar we hebben alle onderdelen en alles voor interieur en exterieur om een teardrop te bouwen waar je U tegen gaat zetten..... I'm a happy Camper """zingt, tralalala"""" .

Het leuke van zelfbouw is dat alle opties open liggen en we tig exemplaren kunnen vergelijken om zo de druppel exact naar eigen wens te maken.

De strips om de tafel in te hangen, en een tafel met werkzaam inklapmechanisme kunnen we zoals op dit plaatje te zien is, makkelijk aan de buitenkant monteren en hoef je geen losse tafel mee te slepen.

Ook een zonnepaneel lijkt ons ideaal om de koelkast en de bedlampjes te voorzien van genoeg stroom.

En sta je ergens wat langer dan zijn er speciale tenten om aan de druppel te bevestigen.

Ruimte genoeg zo

Met de 54 ford customline , die er ongeveer uit gaat zien als een van de onderstaande foto's, en dan de teardrop in exact dezelfde lijn, stijl en kleuren. Hopen we met de superbeauty calssic car ringen en hotrod jewelry de rockabilly en '50 events aan te gaan doen en GENIETEN!!! Als dat geen ultieme Super Oldies goes Rockabilly Style is dan weet ik het niet meer. Super man zal de komende herfst en winter in zijn schuur worden opgesloten en Super vrouw gaat als de gesmeerde bliksem verder met de website vullen, Hotrod jewelry, classic car ringen,  Bel Air tafels en stoelen, '50 spulletjes en kleding, Superman filmen als hij aan het klussen is en verslag blijven doen van alle progress.

Grillen en bakken

Vorige week op het Old Style weekend in Foxwolde was het weer genieten van ouderwetse bakken en prachtige grillen.
Deze Bakken en Grillen zijn te koop als ringen, armbanden en halskettingen via rockabillystyle.nl
Onderaan dit blog vind je de catalus met alle grillen.
Via deze blog of fb rockabillystyle kan je ook alvast een pre-order doen.

Back to the future

En opeens zitten we bijna met een luxe probleem, of eigenlijk, zitten we straks even helemaal niet.
Een poosje geleden wisselden we weer eens van bank, van een moderne leren bank die mega groot was en heerlijk zat, waarom ging die weg, die zat echt heerlijk, oja de hoek was verkeerd om, gingen we naar een hoogbejaard antiekje met veren en rechte leuning. Waarlijk een geweldig mooi bankje maar deze zat dan weer niet, ja alleen rechtop, net als men dat keurig deed in de jaren 20. Om de bank zijn waarde te laten behouden zouden we deze moeten restaureren en er een paar duizendjes in moeten investeren. Op dit moment heb ik dat geld liever op de bank staan dan dat ik het erin stop. En zo ging de bank op het net. Dit setje gaat dus morgen verhuizen. Inmiddels staat er al een tijdelijke bank die ik op mp vond maar die gaat niet blijven.




WANT...... we hadden onzelf beloofd dat we als we gingen trouwen, we DIE stoelen zouden kopen van (maar 275 per stuk.... oef)
 die we een paar jaar geleden zagen , maar wij zouden ons niet zijn als we niet eerst op MP gingen kijken in de hoop om voor het bedrag van 1 stoel  een set van 6 te vinden zodat we er een passende bank bij kunnen doen. Wel zo leuk toch?






En dan zie je dit!
Met een fifties (rockabilly)lover in tha house en een huis vol turquoise  en mint/groen ben je snel verkocht natuurlijk.

En zo moet je dan op zoek naar een passende tafel, want dit setjevan Bell Air is natuurlijk niet het setje wat we kopen, alleen de stoelen (vergelijkbaar, maar dan origineel american fifties).  Een tafel zat er niet bij dus gaan we ook op zoek naar een passende tafel.

En zo gaat het huis weer eens overhoop, want de kast en alle antiek en brocante vloekt dan als de pest. Dat wordt weer een leuke uitdaging om het een en ander bij elkaar te laten matchen en van 1920 naar 1950 te verhuizen. Heerlijk die luxe problemen. Back to the future!!

Old Style legende

‘Wilm’ zorgt nog één keer voor reuring

Actueel

21 apr 2015

Kippenvel bij afscheid Willem Niemeijer
RODEN – Het vervelende is dat Willem Niemeijer, hij overleed afgelopen dinsdag op 48-jarige leeftijd- er zelf niets van mee kreeg. Hij zag niet die honderden, misschien wel duizenden mensen die hem zaterdag de laatste eer brachten. Langs de kant van de weg. Bij zijn geliefde Kleibos. In de Pompstee en op de begraafplaats. Zelden in de geschiedenis van Roden zal iemand op zo’n indrukwekkende manier – een stoet van ongeveer tweehonderd auto’s- een laatste tocht door Roden gemaakt hebben. Zo groots herdacht zijn. Ofwel: kippenvel. Tot ver, héél ver achter de oren. ‘Godverdomme, wat mooi’, zou hij zelf gezegd hebben, bij het zien van de mensenzee. Zeker weten.
Willem Niemeijer dus. Hij mocht maar 48 jaar worden. Dinsdag zou hij gedotterd worden. Een routineklusje. Vlak voor de operatie app’te Willem nog. Maakte hij grapjes. Had hij het over straks en volgende week. Over het Old Style Weekend in juni in Foxwolde. Over morgen en overmorgen. Maar Willem ging dood dinsdag. Voor ‘Wilm’ geen morgen of overmorgen meer. Geen Old Style Weekend. Geen plannen. Willem Niemeijer ligt sinds zaterdag op het kerkhof. Keihard, zoals het in het eerste lied tijdens de dienst ook klonk. ‘Het leven is een feest, maar soms ook zo donders hard.’
Een waarheid als een koe.
Willem Niemeijer moet een bijzondere man geweest zijn. Anders is de massale belangstelling voor zijn uitvaart niet te verklaren. Bertus Jansma noemde Willem ‘creatief en markant’ en refereerde aan het feit dat veel mensen toch eerst altijd wat vreemd tegen hem aankeken. Door dat haar en de tatoeages. ‘Maar dat was slechts de buitenkant’, zei Jansma. ‘Dat was alleen maar de buitenkant.’
Willem Niemeijer werd bekend door zijn passie voor Amerikaanse auto’s en de talloze meetings die hij organiseerde. Die hij, zo beaamde zaterdag werkelijk iedereen, elke keer weer perfect organiseerde. Willem kon van niets iets maken. Willem maakte Rodermarktwagens, tuinhuisjes en als het moest een knuffel voor één van zijn kinderen; van een spons en wat elastiekjes. Willem maakte alles. Willem kon met een beetje goede wil van stront een gebakje maken. En ondanks zijn inderdaad best indrukwekkende verschijning, was hij bovenal een lieve man. Een prima vent. Een geweldige vader. Dat bleek toen zijn kinderen zaterdag de bomvolle Pompstee toespraken. In elke zin, in elk woord klonk de bewondering door. De liefde. Ze waren, niemand uitgezonderd, zo trots als een pauw op hun ‘stoere, lieve papa’. De woorden van de dappere meiden gingen door merg en been. Sneden in de ziel van de aanwezigen en zetten iedereen met beide benen op de aarde. ‘Voor moeilijk doen is het leven veel te kort’, luidde een andere zin uit een van de liedjes die zaterdag gedraaid werd. ‘Geniet dus’. Het leek of iedereen zich dat, zaterdagmiddag om 13.45 uur, ten volle besefte. Het leven ís namelijk ook veel te kort om moeilijk te doen.
De meetings in Foxwolde waren happenings. Elke jaar weer. Uit binnen- en buitenland kwamen mensen naar Foxwolde. Vorig jaar ben ik zelf geweest. En ook ik had aanvankelijk dat vooroordeel. Welke? Dat je tenminste volledig getatoeëerd moest zijn om daar voet tussen de deur te krijgen. Dat je haar ‘anders’ moet zitten en dat je een baard moet hebben. Hoe anders was de werkelijkheid. In Foxwolde trof ik aardige mensen. Gewone mensen. Mensen met dezelfde passie en mensen die hielden van gezelligheid en van bijzondere muziek. Ik trof die zaterdag ook Willem, die zicht- en hoorbaar nog wat moeite had met de loodzware vrijdagnacht. In zijn loods, een heus museum, plofte hij op de bank. Hij vertelde wat, waarna zijn ogen dichtvielen. Toen gelukkig nog tijdelijk.
Het Old Style Weekend zal ongetwijfeld een vervolg krijgen. Maar voortaan wel zonder Willem. Zonder dé grote man. De grote regelaar. De doener. De man die zijn eigen auto’s maakte, want het kon Willem niet groot genoeg. Altijd weer zocht hij naar die ultieme uitdaging. Wat een ander voor schroot aanzag, bleek voor Willem waardevol. En altijd weer waren de resultaten verbluffend.
Willem is niet meer. Hij kreeg een indrukwekkend afscheid. Het is voor de nabestaanden te hopen dat zij ook nu, nu hun zoon, man en vader er echt niet meer is, gesteund blijven worden. Want leven zonder Wilm, dat zal onwerkelijk zijn.
Van Willem Niemeijer was maar één exemplaar.
Rust zacht.
Vincent Muskee

originele bericht