We weten natuurlijk allemaal dat de titel slaat op het liedje van Antonie Kamerling als Hero.
Zou ik het boek lezen?, ach eigenlijk was ik er wel nieuwsgierig naar.
Ik pakte het boek op en begon te lezen. Het boek begint goed, in no time was ik op pagina 46 en moest ik toch echt verder waar ik mee bezig was. Ik legde het boek weg en besloot om het later eens verder te lezen.
Thuisgekomen liet het me niet helemaal los, toen Antonie zelfmoord pleegde was ik zelf net een jaar depressie vrij en kon ik me te goed voorstellen dat je die hel helemaal zat bent en wilde ik er niks van weten. Nu, ligt het in het verre verleden en ben ik niet meer bang dat ik door het lezen van het boek te diep bij dat rotgevoel - of eigenlijk, gebrek aan totaal gevoel- terug kom.
Ik weet het nog wel maar gelukkig kan ik dat gevoel niet meer oproepen, of beter IK wil dat niet, Nooit weer, Nooit wil ik me zo -niet-gevoelloos-en tegelijk- overgevoelig-doods-en leeg-voelen, Nooit en ik hoop dat niemand zich zo voelt!!
Ik besloot om het boek te downloaden en ging verder waar ik was gebleven.
Het boek leest als een chicklit en gretig las ik verder. Een chicklit over mensen waar je een plaatje bij hebt in je hoofd leest nog makkelijker dan wanneer je er zelf karakters bij moet verzinnen.
Dat had overigens niet gelukt als ze niet bekend waren geweest van tv.
Morgen is het 26 september, op die dag overwoog Antonie om een eind aan zijn leven te maken en deed het toen (nog) niet. Daarna is hij in de stoel van geitenbrijers gekomen en moest hij -tien jaar te laat- gaan praten over de hel waar hij al jaren inzat. Twee weken later was hij dood.
Wat een kutboek.
Een Storybook wat gaat over bekende Nederlanders.
Het gaat niet over de lijdensweg van Antonie, het gaat niet over intense, zware, dramatische, meeslepende, droefgeestige, donker zware afgrond, zijn strijd, ik mis de rauwe randjes, de rafels, de heftige pijn en verdriet. Ze beschrijft het wel maar ik voel het niet. Natuurlijk sprongen de tranen me in de ogen toen het moment werd beschreven en het verdriet van de kindertjes. Maar de PIJN, de alles onterende, immens diepe gemene, wrede PIJN, dat je de verschrikking voelt, het ongeloof, dat je wereld stil staat en dat je wordt meegetrokken in de diepte, dat je door je tranen niet meer verder kan lezen omdat het je RAAKT, dat miste ik.
Het boek gaat over de immer vrolijke, lieve, luchthartige Isa, vriendinnen, collegae, liefde, carrière, de leuke Antonie en de kinderen, hun sprookje.
Over hoe ze totaal niet en dan ook niks begreep van wat er onder haar neus gebeurde.
Dat kan ook niet want iemand die depressief is, begrijpt dat zelf ook niet en kan dat ook niet uitleggen. Zou je dat wel kunnen dan had je de oplossing ook in handen.
Als je beroemd bent dan kan je de schijn ophouden en zolang je in de schijnwerpers staat kan je lachen en zeggen dat alles goed gaat. Met geld en roem kan je heel veel -schijn- kopen.
Wat zal dat tergend zwaar en vermoeiend zijn geweest voor die man.
Toen ik midden in de hel zat en afgesneden van het licht in het leven naar de buitenwereld, de schijn moest ophouden dat het allemaal wel goed ging, kon ik incognito naar de supermarkt en halverwege besluiten dat ik niet ging. Moest ik naar school om iets te bespreken over de kinderen dan kon ik me daar drie weken geestelijk op voorbereiden zodat ik een kwartiertje fris en fruitig met een fake smile en opgepoetst hoofd kon doen alsof alles koek en ei was en daarna drie dagen compleet kapot van inspanning met mijn hoofd weer onder de dekens.
Als je beroemd bent moet je dag en nacht doen alsof alles goed is, wat kost dat een inspanning.
Het verbaast me niks dat veel mensen die in de schijnwerpers staan, heel rigoreus eruit stappen of ten onder gaan aan drank en drugs.
Ik snap ook wel dat Isa dit boek als een soort luchtige roman zonder al te veel persoonlijke emotie en details heeft geschreven, maar toch voelde ik me een beetje bedrogen toen ik het uit had gelezen.
Dit wisten we allemaal al en nu had ik de zoveelste slecht geregisseerde Nederlandse film gelezen.
Ik denk dat ze het boek maar moeten verfilmen. Met de piano muziek van Antonie, want daar ben ik nu wel nieuwsgierig naar geworden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Alvast bedankt voor je reactie!