Papier hier!

Zij die zo leuk kan vertellen, Schreef laatst een verhaaltje waar ik op wilde reageren. Terwijl ik de reactie aan het tikken was, realiseerde ik me dat het een lang verhaal ging worden. Want, Oh wat mis ik de chaos en het opruimen van de papiertjes, die briefjes en notities. Sinds alles digitaal gaat, sla ik (in mijn eigen geheugen) niks meer op en loop ik met een voortdurend onbehagen dat er iets is wat ik vergeet. Het zal niet de bedoeling zijn dat ik de hele zooi ga uitprinten voor mijn prikbord. Maar digitale info lijkt geen connectie met mijn brein te maken. Schoolafspraken en agendadingen moet ik zelf schrijven anders is er alleen een vaag.... er was iets, maar wat ook alweer. Zoeken in mail van drie weken terug, terwijl de mail maar 1 week op de smartfoon staat, dus pc  aan, zoeken tussen tig mails, niet wetend wat je zoekt maar er was iets dat je moest onthouden.  Digitaal is leuk maar noch ik, noch mijn smart dingen raken  gesynchroniseerd.

Op de lagere school kregen de kinderen heel vroeger nog wel een nieuwsbrief en een uitnodiging mee en die slingerde dan dagen op tafel of op een prikbord, net zolang tot de afspraak was geweest en dan kon het papiertje weg. Of je sprak met iemand en dan maakte je een afspraak wat je dan of kon onthouden op zelf op een papiertje/ agenda schreef. Nu krijg je alle afspraken of agendapunten via de mail of nog veel erger(nis) je moet ergens inloggen om het zelf uit te zoeken.

Man, man wat heb ik daar een ongelovelijke hekel aan.

Doe mij maar lekker die stapels papier die je een keer in de zoveel tijd nog even nakijkt en dan of archiveert of wegpleurt.