Inspiratie met dank aan Jenny's crocs

Ooit, lang geleden
kwam mijn moeder met een zogeheten 'gluurder' aanzetten. Ze had ze in Elburg gezien tijdens een fietstochtje en als jonge oma van vier kleinkinderen in leeftijd van 2 tot 4 jaar sprak haar dat wel aan waarschijnlijk. Nu moet ik niks van poppen hebben en vond ze gruwelijk. Maar zo redeneerde mijn moeder, dat maakt niet uit, je kan ze toch maken en verkopen? Zo gezegd zo gedaan.

Alleen het kippengaas voor het frame kocht ik, de rest was recyclen.

In de benen deed ik een opgerolde krant in een plastic zak zodat het stevig stond.

De billen waren een plastic zakje met snippers (papier, piepschuimballetjes uit kerstpakket of andere snippers). In mijn speurtocht over rommelmarkten en door kringloopwinkels, kwam ik vaak leuke kleding tegen voor de poppen wat zonde was om daarvoor te gebruiken. Zo hadden mijn kinderen om de haverklap 'nieuwe' kleren. Iedereen blij. Kocht ik een shirtje voor een euro, broekje vijftig cent, schoentjes een euro, drie keer dragen, een pop ermee aankleden en er 22,50 voor terug krijgen. Kortom, dikke winst. Poppen maken werd zowaar erg leuk.

Van de winst ging de ene helft in nieuwe investering en andere helft in spaarpotje. 

Mijn zoon was nog wat kleiner en zijn kleren waren niet geschikt voor gluurdertjes. Nu had hij een belachelijke oudemannenpyama die hem zo schattig stond.

Wat moest ik met dat ding. Perfecte poetslap maar dat vond ik zonde. De herinnering en de lol om die pyama wilde ik niet kwijt.

Zo kwam in die periode de pretex en andere textielverharders op de markt en tadaaaaaa, het idee was geboren. Ik wist inmiddels hoe ik een pop in elkaar knutselde en hoefde alleen de textiel maar door de verharder te doen en klaar!

Daar was de pyama. De jutter was geboren.

Ook hier kon ik mijn lol op met hergebruiken, en ook deze 'poppen' verkochten leuk.

Lood, koper, steen, rvs en klei.

Een rondje door de schuur en wat oude troep opgeruimd.

Vreemde vogels werden het.

Na tien jaar staan ze nog in mijn vensterbank en hebben inmiddels een bontkraagje gekregen van een oud schapenvacht. 

Mijn recycle hobby liep lekker en mijn ideeën waren onuitputtelijk.

Totdat (gedoe, scheiden, overspannen, ellende, verhuizen, geen ruimte, geld, uitkering, fulltime werk, nog een keer overspannen en depressief, etc etc etc etc ) jaren later mijn zeer gewaardeerde broer op het idee kwam dat ik wel een Nana voor hem kon maken.

Oh Ja? Kon IK dat? Geen idee.

Gewoon maar beginnen en doen.

Het geraamte was geen probleem, een oude pvc buis, wat pur, wat kippengaas voor het model, wat oud plastic verpakkingsmateriaal om de borsten en billen wat ronder te maken.

textielverharder en een oud laken om het geheel strak te trekken en  af te werken.

En toen hield het op.

Een jaar lang. Textielverharder is leuk maar niet duurzaam. Na een paar jaar vergaat het langzaam. Ik had geen idee hoe ik het ding waterdicht en weerbestendig moest krijgen en ook nog mooi glad. Ja met polyester, maar dat had ik nooit gebruikt en is niet bepaald fris spul.

Uiteindelijk wel polyester gebruikt en het resultaat is er ook naar.

Maar.....

NU komt het.

Al twee en een half jaar denk ik aan een manier om beelden te gaan maken van plastic om zo plastic te hergebruiken.

Je zou het moeten kunnen smelten, en net als met polyester kunnen vormen en aan elkaar plakken.

Vandaag schreef ik over de geen plastic week en gingen mijn gedachten naar alle plastic wat er al is en om daar iets mee te maken.

Vervolgens zag ik bij Jenny  een bonte verzameling (recycle) plantenbakjes, waaronder paar schreeuwend enge crocs.

Mijn opmerking was dat crocs alleen goed zijn als je zou kunnen omsmelten of verschepen naar Afrika.

Dit bracht me meteen op het idee om uit te zoeken of je plastic op een veilige manier zelf kan smelten. 

En hier las ik dat je dat inderdaad zelf kan doen.

Mijn afval-recycle-inspiratie-gen is weer aangewakkerd. Ik ga nu echt een manier zoeken om plastic kunst te maken.

Wordt vervolgd.