Hoe wat waar en waarom

Wederom een prachtige locatie gevonden welke voldoet aan de criteria.
Liever nog zou ik vandaag dan morgen vertrekken.


Op zich woon ik prima.
Doodlopende straat aan het water, voor Nederlandse begrippen, rustig en toch dicht bij het centrum.
Leuke buren, school van de kinderen en alle voorzieningen op loop-en fietsafstand.

En toch,
ik word hier knettergek.
De hele dag hoor ik geluiden van, treinen, auto's, bootjes, kinderen, buren, honden, katten, ambulances, kerkklokken, muziek, eeuwig beweging. Mensen die gezellig langskomen.
Als je er van houdt is het heerlijk. Ik kan er niet tegen. Ik houd van stilte, natuurlijke stilte.
Dat je tussen het geruis van de blaadjes, de vogels hoort fluiten. Of in de verte een koe hoort loeien.

Om de "drukte'' te omzeilen heb ik zowaar een fiets gekocht met bijgevolg dat ik in me kan verbazen over hoe vreselijk opgepropt we hier wonen met zijn allen.
En fiets je ergens waar geen akelige rijtjes met Madurodamhuisjes staan dan kom je wel op de zeldzame stukjes groen, drommen andere fietsers tegen die allemaal goedendag tegen je zeggen. Dat is dan wel weer heel erg vriendelijk, maar ik voel me verplicht om net zo vriendelijk gedag terug te zeggen en daar heb ik niet altijd zin aan.

Er zijn van die dagen (wanneer niet kan ik beter zeggen), dat ik wens wakker te worden en kan genieten van fluitende vogeltjes, het ritselen van de boomblaadjes en verder niks.
En zit je eens lekker in het zeldzame zonnetje dan verstoren muziek, klussende buurman, jankende kinderen en stadsgeluiden elk idee van lekker zitten. Dan wil ik alleen nog maar naar binnen met de deur dicht en oordopjes in.

Kortom, ik ben geen mens voor een rijtjeshuis, ik wil ruimte!

Ik wil,
Een tuin waar je minimaal een half uur kan lopen voor je binnen schreeuwbereik bent.
Een tuin met buitenkeuken waar ik zelf bepaal of ik wel of geen muziek aanheb.
Een tuin met eigen groente die ik in alle stilte kan verbouwen zonder dat er bij elk blaadje dat ik plant, mij advies of commentaar wordt geleverd.
Een tuin waar ik kan gaan zitten zonder dat ik allerlei vragen moet beantwoorden of beleefdheidspraatjes moet houden.

In mijn tuin is iedereen welkom maar wel wanneer dat mij uitkomt en niet voortdurend en ongevraagd.
Ik wil niet 24/7 beschikbaar zijn om te praten. Het lijkt wel of je tegenwoordig een doodzonde begaat als je even een dag niet wil communiceren.

Vooral dat ongevraagde, heel vervelend vind ik dat. Alles maar ventileren, überhaupt het alles willen melden omdat je anders niks te zeggen hebt. Sinds januari heb ik geen tv, ik kijk enkel de programma's die ik wil, wanneer het mij uitkomt. Ik lees geen krant en toch heb ik niet het idee dat ik ook maar iets mis.
Ondanks dat ik de overmatige stroom aan des-info zo veel mogelijk uit heb staan, blijf ik overvoerd met informatie waar ik niet om vraag. Is het nu echt zo raar dat ik niet hoef te weten dat Jantje of Pietje of de zoon van de overburen zijn collega ook dit of dat heeft. Wie er nu weer een wereldhit heeft en wie het met wie doet.

Dus bij het zien van weer zo'n mooi plekje, op 400 km van hier, met alle rust en alle ruimte.

Wil ik weg, het liefst vandaag.

En als ik dán, met mijn laptopje op schoot, in het zonnetje zit en lees hoe de wereld nu weer vergaat, dan kan ik dáár om me heen kijken en zeggen: "Gelukkig heb ik er hiér geen last van".

Voorlopig nog hard werken en hopen dat de crisis enigszins voorbij is wanneer het huis van Jeroen in de verkoop kan. Zodat het niet bij een droom blijft.